ΑΙΤΗΜΑΤΑΚΙ

Αν κάποιος από τους διαχειριστές του ιστολογίου γνωρίζει, θα ήθελα να μάθω για την παρουσίαση του μαθήματος ως μια καλά οργανωμένη θεατρική παράσταση.

Βαριόμαστε στα σχολεία σας!

Με το μετρό επιστρέφαμε από το Σύνταγμα στη Δουκίσσης Πλακεντίας. Πολλοί πιτσιρικάδες από την καθιστική διαμαρτυρία έξω από τη Βουλή, αρκετοί ενήλικες. Μια ηλικιωμένη γλυκομίλητη και ζωηρή κυρία (σκέφτηκα: μπορεί να είδε τον Μάη του 68) έπιασε κουβέντα με τα παιδιά. Η συζήτηση έφτασε στις καταλήψεις και η κυρία προσπάθησε να αναπτύξει το επιχείρημα αν το σχολείο είναι ανυπόφορο, τότε επιχειρήστε να το μπλοκάρετε ζητώντας το λόγο και τοποθετούμενοι από άλλη οπτική γωνία.
-Δύσκολο έργο έβαλε στον εαυτό της, σκέφτηκα, και ίσως το επιχείρημα να έπρεπε να το απευθύνει σε φοιτητές και όχι σε μαθητές Γυμνασίου.
Η πρότασή της θύμιζε τα "αντι-μαθήματα" των καταληψιών φοιτητών από το 1968 και εξής. Ετοιμαζόμουν να παρέμβω κι εγώ στη συζήτηση, όταν μια μικρή ξέσπασε:
-Τα βαριόμαστε τα σχολεία σας! Ούτε ξέρω πόσα μαθήματα ούτε ξέρω πόσες ώρες, πρέπει να καθόμαστε και να ακούμε κάποιον. Κι οι περισσότεροι δεν ξέρουν να διηγούνται και καλά! Είναι αξιοθρήνητοι! Και τα βιβλία; Ούτε τα παιδιά αυτών που τα γράψανε δεν τα καταλαβαίνουν!
-Και πώς θα ήταν το σχολείο που θα σου άρεσε, ρώτησα.
Με κοίταξε εξεταστικά, όχι για να κερδίσει χρόνο αλλά για να εξετάσει άλλον έναν ενήλικα που της μιλούσε.
-Να μη μας μιλάνε και εμείς να πρέπει να ακούμε. Να ΚΑΝΟΥΜΕ πράματα! Δεν ξέρω πώς να το πω. Πότε έμαθε κανείς ακούγοντας ή διαβάζοντας; Όλοι ΚΑΝΟΝΤΑΣ έμαθαν. Κι απ'τα σωστά κι απ'τα λάθη τους! Εγώ πρέπει να πω πώς να είναι τα σχολεία; Κι εκείνοι οι υπουργοί; Όλο ανοησίες λένε, κι όλο αλλάζουν τις εξετάσεις! Αν έκανα εγώ τόσες ανοησίες θα με κόβανε, αυτούς γιατί δεν τους κόβουν;
Κοίταζα με αμηχανία: πολλές θεωρίες μάθησης συμπυκνωμένες σε μια φράση, πολλές διαγράμμένες με μια φράση, και μάλιστα ενός δεκατετράχρονου! Και μήπως δεν έθετε και το πολιτικό πλαίσιο με τον ορθότερο τρόπο; Οι ενήλικες και οι πολιτικοί να βρουν τη λύση. Κι αν οι πολιτικοί δεν μπορούν, ας τους αλλάξουν οι ενήλικες.
Ντράπηκα, ανήκα στους ενήλικες...

δκ

Μuseum tour with students. Target: Ancient Greece.

Καλησπερίζω φίλοι, συνάδελφοι!

Την Πέμπτη που μας έρχεται θα πάω με τους μαθητές της Α΄ Γυμνασίου στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Ψάχνοντας λοιπόν διάφορα στο δίκτυο για το φύλλο εργασίας που ετοιμάζω, βρήκα το ακόλουθο βιντεάκι στο teachers.tv και σχετίζεται με τον τρόπο που οργανώνει κανείς μία επίσκεψη σε ένα μουσείο και τις δραστηριότητες που ακολουθούν μετά την επίσκεψη στην τάξη.

Επίσκεψη στο Βρετανικό Μουσείο, γνωριμία με την αρχαία Ελλάδα, επεξεργασία του θέματος στην τάξη

Παρόλο που αναφέρεται σε μαθητές δημοτικού, οι ιδέες, ο τρόπος οργάνωσης μαθήματος και η όλη φιλοσοφία της προσέγγισης του Μουσείου... κάλλιστα μπορούν να εφαρμοστούν και στα παιδιά του Γυμνασίου!!!
Μου άρεσε η ιδέα των παζλ με αρχαία αγγεία!!!
Θα το κάνω κι εγώ!

Μαθητοκεντρική μάθηση

Το βιντεάκι που ανέβασες, Φλώρα, είναι μια προσέγγιση για μαθητοκεντρική μάθηση, αυτή της προσομοίωσης.
Αυτή και άλλες τεχνικές για οργάνωση του μαθήματος με ενεργό εμπλοκή των μαθητών στη διαδικασία μάθησης (μεταξύ αυτών των τεχνικών και ο "ἀγὼν διττῶν λόγων"(αρχ. ελλ.) ή "διαξιφισμός" ή debate, για την οποία ρωτούσες σε κάποιο μήνυμά σου, Φλώρα) παρουσιάζονται στο βίντεο από το TeacherTube:

δκ

Oλυμπιακοί Αγώνες στο ... σχολείο μας!

Συνάδελφοι,

παραθέτω ένα μικρό βιντεάκι από την περσινή "αναβίωση Ολυμπιακών αγώνων" που πραγματοποιήσαμε στα πλαίσια του Δικτύου Σχολικής Καινοτομίας, στο άλσος που βρίσκεται δίπλα στο σχολείο μας.

Είναι μία από τις ιδέες βιωματικής προσέγγισης της Ιστορίας...

Μια ματιά

Απαντώντας σε κάποιο σχόλιο της Φλώρας, σκέφτηκα το 1929 των ΗΠΑ και τη Μεγάλη Ύφεση που ακολούθησε.
Στο νου μου στριφογύριζε η φωτογραφία της μάνας που αντάλλαξε τα λάστιχα του οχήματός της της με φαγητό, λίγα λεπτά προτού την φωτογραφίσει η Δωροθέα Λάνγκε. Τη βρήκα στο διαδίκτυο, με ένα μεταγενέστερο σχόλιο της φωτογράφου. Το παραθέτω:

"I saw and approached the hungry and desperate mother, as if drawn by a magnet. I do not remember how I explained my presence or my camera to her, but I do remember she asked me no questions. I made five exposures, working closer and closer from the same direction. I did not ask her name or her history. She told me her age, that she was thirty-two. She said that they had been living on frozen vegetables from the surrounding fields, and birds that the children killed. She had just sold the tires from her car to buy food. There she sat in that lean- to tent with her children huddled around her, and seemed to know that my pictures might help her, and so she helped me. There was a sort of equality about it. (From: Popular Photography, Feb. 1960)."



Δείτε και τον λιτό ιστοτόπο απ'όπου βρήκα το κείμενο της Λάνγκε: A Photo Essay of the Great Depression.


Πώς θα μπορούσα να εντάξω αυτές τις μαρτυρίες στο μάθημα; Τι θα ζητούσα από τα παιδιά να ερευνήσουν; Τι θα τους ζητούσα να σκεφτούν, να συζητήσουν μεταξύ τους και να γράψουν; Πώς θα τους οδηγούσα να παρατηρήσουν και να κατανοήσουν το σχόλιο της Λάνγκε (λεκτικό και μη); Πώς θα συμπλήρωνα με άλλες μαρτυρίες από άλλες οπτικές γωνίες;

Η αμφισβήτηση οδηγεί στα καλύτερα τελικά...

Καλημέρα σε όλους.
Εν συντομία θα πω μια μικρούλα ιστορία προς απάντηση στο σχόλιο του μαθητή για το Αρκάδι. Έχω μια μαθήτρια που τα προηγούμενα χρόνια είχε αρνητική σχέση με τη μάθηση, και τώρα προσπαθεί να περάσει στην απέναντι όχθη για να δώσει πανελλήνιες. Έχοντας λοιπόν τη συνήθεια να ψέγει ό,τι έχει σχέση με τα κείμενα που πέφτουν στα χέρια της, άρχισε να κατηγορεί τον Πλάτωνα που μας πρήζει με αυτές τις ανοησίες του Πρωταγόρα (Αρχαία Γ΄ λυκείου, Θεωρητική Κατεύθυνση). Βρέθηκα σε δύσκολη θέση γιατί ήθελα να διαμαρτυρηθώ (αν μη τι άλλο). Αλλά συγκρατήθηκα και άρχισα να εξηγώ χωρίς να έχω διαβάσει τις οδηγίες του υπουργείου για τους λόγους που διαβάζουμε αυτή τη στιγμή το συγκεκριμένο μάθημα, τι ήθελε να πετύχει ο Πλάτωνας, τι μηνύματα μας μεταφέρει για το δικό μας κόσμο, πόσο σημαντική είναι δηλαδή η πολιτική αρετή σήμερα, και τι θα πει δικαιοσύνη για έναν μαθητή σύμφωνα με τον Πλάτωνα... (Αν τυχόν βοηθά κάποιον συνάδελφο να μάθει τις λεπτομέρειες ας επαναφέρει το θέμα, μια που δεν έχω χρόνο να μιλήσω για καθεαυτή την εμπειρία αυτή τη στιγμή.) Μιλούσα αρκετή ώρα. Όταν τέλειωσα, κατάλαβα αυτό που δεν είχα καταλάβει όλα αυτα τα χρόνια που διδάσκω αυτό το μάθημα: πως ο φιλοσοφικός λόγος που διδάσκονται τα παιδιά είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΧΡΗΣΤΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ για όλους μας! Η μαθήτρια με κοιτούσε φωτισμένη και εντυπωσιασμένη που τα αρχαία τελικά έχουν τέτοια αξία για την καθημερινή μας ζωή. Πιστεύω πως ήταν "το μόνο της ζωής μου μάθημα" και το έκανα χάρη στη γκρίνια μιας απρόθυμης μαθήτριας. Τελικά ποιοι μας κάνουν καλύτερους;
Με τη γκρίνια λοιπόν των παιδιών, ανασκάπτουμε την πραγματική αξία των μαθημάτων, τη φέρνουμε στο φως και τους την προσφέρουμε χειροπιαστή. Κι όχι αυτές τις ατάκες της στοχοθεσίας του υπουργείου. Γι' αυτό έχει μπαγιατέψει ο αέρας μας. Γιατί δεν προσφέρουμε τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΟΠΤΙΚΗ στα παιδιά αλλά την οπτική του υπουργείου, που είναι και ξένη οπτική.

Συνάδελφοι, συνειδητοποιώ πως με το να κάνουμε διαφορετικά μαθήματα και με το να έχουμε διαφορετικά ενδιαφέροντα ίσως ο ένας μας να μην μπορεί να παρακολουθήσει τον άλλο. Θα πάρω λοιπόν την πρωτοβουλία να βάλω ετικέτα τάξης στο μήνυμά μου, ώστε οι συνάδελφοι που ενδιαφέρονται για περαιτέρω συζήτηση να κινούνται πιο αποτελεσματικά.
Χαίρομαι που σας γνώρισα -περιμένω τα καλύτερα από αυτό το χώρο!
Καλή συνέχεια...